Hindi ka mahirap mahalin.
Subalit dahil sa mga kapatid kong nagkakawatak-watak,
unti-unti akong napaparam,
tumataghoy sa mga pait at sakit ng pagkakatuwa.
Ngunit sa tuwing imumulat ang mata
nadarama kong ako'y sa iyo,
sa iyo pa rin hanggang sa huli...
ang katawan ko'y sa iyo pa rin mahihimbing.
Kung magkakaroon pa rin ng pagkakataon na isilang,
pipiliin ko pa rin ang lupang sinilangan...kahit mahirap.
My personal blog of sudden thoughts, ideas, realizations, and some issues that I would like to share with anyone.
Tuesday, November 29, 2016
PARA SA INANG BAYAN
DAYS OF LIFE: WAITING TO MAKING IT THE BEST
Noong college ako binubuo ng not less than 36 weeks talaga ang pasok. So mga 180 days annually multiply by four years. Bale mga 720 days di ba (Hmm?).
Average na travel time ko from Antipolo to Sta. Mesa ay 4 hours balikan (excluded waiting time sa terminal, pila sa cashier, walang prof minsan, may inaabangan, noong graduation, mga trash talk na abangan sa groupings, etc.)
At least sa college life ko naghintay na ako ng 2,880 hours o 120 days.
Imagine, sa apat na taon, at least 120 days rin akong naghintay sa mga bagay na hindi ako sigurado o sa mga bagay na nasasayang ang oras ko dahil sa mga bagay na hindi ko kontrolado? O mga bagay na hindi ko na realized na pwede ko naman gawing meaningful.
Paano pa kaya yung mga nagtatrabaho sa Makati, BGC, Ortigas, o malalayo? Ilan ang travel time mo balikan? Ilan beses yun sa isang taon? sa buong buhay mo hanggang kailan mo gagawin yun? Paano pa yung ibang aspect na hindi natin nabilang?
OMG. Part of life is waiting. Ilang araw ang nasasayang sa buhay ko noon. Iisipin ko pa lang na yung mga paghihintay na iyon marami ng masayang bagay na nagawa. 😢
So today, make it the best day. Cherish every moment with your loved ones. 💞
Have a great day, always! ☺
UNA'T HULI
Noong panahon na alam kong iisa tayo'y
hinaplos ko ang iyong mukha.
Wari'y alam mo na kung ano ang ibig ko.
Pinikit mo ang iyong mga mata
at unti-unti kong nilapit ang aking mukha.
Lumapat ang aking labi sa iyong labi.
Ito ang unang halik.
Bumilis ang tibok ng puso
at naramdaman ang daloy ng dugo.
Hindi ko napigilan at hinawakan ka sa likod,
ang tagiliran at hinaplos ang buhok.
Naamoy ko ang samyo ng paghinga,
at ng iyong balat. Palagay ko'y walang iba,
nag-iisa, at walang katulad.
Niyakap kita ng mahigpit.
Naramdaman ang lambot ng iyong dibdib
Walang iba, walang katulad.
Una't huli...
Una't huling yakap at halik.
Ikaw ang pinanalangin ko.
Sa napakahabang panahon, hiniling ko.
Ngayo'y akin ka'y hindi pa rin huminto.
Araw-araw ka pa ring hanap.
Araw-araw ka pa ring hinihiling.
Asahang mananahan sa puso.
Kailan ma'y hindi aalis sa isip.
Ikaw ang magiging gunita pagtanda.
Alaalang ihehele bago ipikit ang mga mata.
Ang taong mamahalin sa huling paghinga.
Ikaw ang una't huli...
Una't huli kong yakap at halik.
Una't huling taong nagpaalam ng pagmamahal.
Una't huling nagpatibok ng puso.
Una't huling mukhang sisilayan.
Una't huling taong gugustuhin.
Una't huling mamahalin.
hinaplos ko ang iyong mukha.
Wari'y alam mo na kung ano ang ibig ko.
Pinikit mo ang iyong mga mata
at unti-unti kong nilapit ang aking mukha.
Lumapat ang aking labi sa iyong labi.
Ito ang unang halik.
Bumilis ang tibok ng puso
at naramdaman ang daloy ng dugo.
Hindi ko napigilan at hinawakan ka sa likod,
ang tagiliran at hinaplos ang buhok.
Naamoy ko ang samyo ng paghinga,
at ng iyong balat. Palagay ko'y walang iba,
nag-iisa, at walang katulad.
Niyakap kita ng mahigpit.
Naramdaman ang lambot ng iyong dibdib
Walang iba, walang katulad.
Una't huli...
Una't huling yakap at halik.
Ikaw ang pinanalangin ko.
Sa napakahabang panahon, hiniling ko.
Ngayo'y akin ka'y hindi pa rin huminto.
Araw-araw ka pa ring hanap.
Araw-araw ka pa ring hinihiling.
Asahang mananahan sa puso.
Kailan ma'y hindi aalis sa isip.
Ikaw ang magiging gunita pagtanda.
Alaalang ihehele bago ipikit ang mga mata.
Ang taong mamahalin sa huling paghinga.
Ikaw ang una't huli...
Una't huli kong yakap at halik.
Una't huling taong nagpaalam ng pagmamahal.
Una't huling nagpatibok ng puso.
Una't huling mukhang sisilayan.
Una't huling taong gugustuhin.
Una't huling mamahalin.
Saturday, November 26, 2016
Wednesday, November 23, 2016
MAGPAHAYAG O HINDI MAGPAHAYAG?
Gusto kong maging malaya. Magpahayag ng saloobin. Marinig ang boses ko sa maliit na paraan. Kung maririnig ako, alam kong maraming magagalit. Alam kong maraming tutuligsa.
Hahayaan ko bang itikom ang aking bibig at hayaang manatili ang saloobin na naghuhumiyaw na noon pa? Hahayaan ko bang ipinid ang pinto at huwag ng sabihin pa ang mga nilalaman ng isipan?
Natatakot akong hawakan ang mikropono at sabihin ang saloobin. Magiging magaan matapos kong gawin pero pagkatapos ano kaya ang mangyayari?
Nakakatakot ang mundo pero parang mas nakakatakot ang wala akong gagawin.
Hahayaan ko bang itikom ang aking bibig at hayaang manatili ang saloobin na naghuhumiyaw na noon pa? Hahayaan ko bang ipinid ang pinto at huwag ng sabihin pa ang mga nilalaman ng isipan?
Natatakot akong hawakan ang mikropono at sabihin ang saloobin. Magiging magaan matapos kong gawin pero pagkatapos ano kaya ang mangyayari?
Nakakatakot ang mundo pero parang mas nakakatakot ang wala akong gagawin.
Monday, November 21, 2016
TIME WELL SPENT WITH FAMILY 2016
![]() |
| Looking at the majestic Taal |
I am so stressed these days but it was alleviated when I spent it with my family. My sister just got home to visit us. From the airport, we headed to a beautiful place in Antipolo City to eat some Filipino food. She missed it so much.
![]() |
| Anix's Kare-Kare House in Antipolo Sumulong |
The next day, we went to Talisay, Batangas, to be specific, in Club Balai Isabel. It was really a nice place to visit and to relax.
There, I played basketball and billiards with my nephews. We swam and we did some sports activity the next morning.
![]() |
| Yes, we look at the same sky. So here's me, signing off today! Have a day well-spent, folks! |
Saturday, November 19, 2016
Children to Parents
Dear Parents,
Why will you hate us when your generation raised us? You taught us to become critical thinkers, catalyst of change, to strongly uphold our beliefs, and then disregard us when we clamor for equality and human rights? Seriously? Saan kami lulugar?
Your children,
Millenials
Millenials
Subscribe to:
Posts (Atom)
















