BAHAGHARI (IBIG KONG UMIBIG)

Pagmamahal. Hangal. Bahaghari.

Hindi maaari. Ibig kong umibig.

Kailan ipinagkait ang pagmamahal?

Kailan ipinagkait ang pag-ibig?

Sa mundong maraming matang mapanghusga

at dilang sintalas ng lanseta,

nagtatago ang isang taong gustong magmahal at mahalin.

Maraming tanong na kailangan pang sagutin.

Maraming paliwanag na dapat nilang marinig

o hiling na dapat dinggin pero…

“Kailan ba ako nagkautang sa’yo?”

Kung minsan iyan ang tanong na gusto kong ibato.

Wala kang alam sa nararamdaman at karanasan ko,

ano bang mahihita mo sa puro pakikipagduelo?

Bakit hindi na lang subuking irespeto?

Sana’y alam mo kung gaano kahapding magmahal.
Yung nagmamahal ka ng buo pero ang daming humaharang.

Ginigipit, dinididik, tinitingnan ng mga matang nanlilisik,

iwinawaksi, ibinababa, at sinasakal!

Mahirap huminga! Nakakawala ng pag-asa!

Kailan ipinagkait ang pagmamahal?

Kailan ipinagkait ang pag-ibig?

Sinusubukan kong tingnan ang kalangitan

ngunit nanlalabo ang mga mata,

nagnanawa ang mga luha,

hinahabol ang paghinga at

pinipilit kong maging matuwid
sa kabila na iba ang aking anyo't porma!

Sa kalagitnaan ng mga tuwid,

may mga nilalang na naging iba ang hugis.

Sa pagitan ng puti o itim, naroon ako sa bahaghari.
Pinipigilan ang pagkinang sa malamlam na mundo!
Sa kasuluk-sulukan nandiyan ako, nagtatago't tumatangis!

Paano kong pipigilan ito?
Akala ko ba’y maging totoo?

Pero bakit ngayo’y itinutulak mo ako palayo?

Nasaan ang mga turo mong pagmamahal,

pagtanggap at pag-unawa sa kapwa? Nasaan?

Ikandili mo ako tulad ng pagmamahal mo sa sarili.

Hindi ko hiniling na maging espesyal sa mata,

Hindi ko rin hiling na dakilain ng madla,

tulungan mo lang akong makaahon,
dahil nalulunod na ako sa lungkot at sa sakit,
nabibingi na ako sa mga mapapait na mga salita!

Tulungan mo akong tanggapin rin ang sarili,

na walang mali sa pagmamahal,

na karapatan ko ring maging maligaya,
at maramdaman kong tao ako tulad mo!

Handa akong maghintay.

(Ah, sanay na nga pala akong maghintay.)

Inabot na rin ng ilang dekada

ngunit hindi pa rin natatapos ang digmaan

na kung tutuusin ay wala naman talaga.
Wala naman talagang dapat patunayan pa...
dahil kasing linaw ng mga bituin sa dilim ng kalangitan,
sa malawak na kalawakan,
nasa lilim tayo ng iisang tahanan.

Susubukin kong mangarap.

Magigising ako isang araw na

ako’y maaaring magmahal nang walang hadlang,

at dumating ang sandaling matamis na pagwawakas!

YOU ARE FREE

Waking up each day thinking about how many mistakes you’ll commit today
How many people you’ll disappoint
How many things you’ll fail
Waking up each day blaming yourself for not being good
For not meeting their expectations
For not being how they want you to be
For not looking how it should be in the society
Pretending each day for their sake
Faking all you could fake


In this world where pretention means perfection
Pretention means adoration
And pretention means love
This is what you should do
This is what you should wear
This is how you should look
And this is how you should act
Do this and that so you’ll succeed
Do this and that so the people will look up to you
Do this and that so the people will love you
Do this and that so the society will accept you
“Forget about what you want to be for this is what you should be”
“Forget about dreaming for it is just crappy.”


And you work so hard trying to meet how it should be
That you forget about your dream
That you forget to ask yourself, “is this really what I want to be?”
You work so hard that negativity consumed the whole you
You work so hard that you get tired


You get so tired of wearing that happy mask, that you should still smile even though you’re hurting
You get so tired of lying, that everything is okay even though your falling
You get so tired of thinking that this is right, even though you know deep in your heart that this is wrong
You get so tired of living someone else’s life


Then if you’re already tired, STOP IT.
Stop the pretentions.
Stop the self-hate.
Stop living like a bird in a cage
Stop living like the puppet of the society.
Stop holding back.


Show of who you are deep inside. All those thoughts and feelings you tried so desperately to hide.
Let yourself be consumed with positivity 
Do the things that make you happy
Be who you want to be for you are capable of so much more
Open your mind and just see how great you can be- your potential, ambitions, and dreams.


For I tell you this, you are precious and you are free.


Words:
Marian Jenn Principe

Reverse

My suffering won't end
It isn't true that
Life is precious and
There's more to live for
This is the end for me
I will never say that
My life has a meaning
I am all alone
It is a lie that
I have someone to lean on
I realized that
nobody cares for me
I don't think that
My thoughts will be heard
I have convinced myself
I am worthless
It isn't true
I will be happy
I am a nobody
It is ridiculous to think
Everything will be fine
I will just close my eyes and think
Death is the only way
I have wrongly believed
There is still hope
(Read it in reverse) 💖

Words: Sofia Loresco, ABM 11-1
Artwork: Estrella Famini, STEM 11-35

PARA SA INANG BAYAN

Hindi ka mahirap mahalin.

Subalit dahil sa mga kapatid kong nagkakawatak-watak,

unti-unti akong napaparam,

tumataghoy sa mga pait at sakit ng pagkakatuwa.



Ngunit sa tuwing imumulat ang mata

nadarama kong ako'y sa iyo,

sa iyo pa rin hanggang sa huli...

ang katawan ko'y sa iyo pa rin mahihimbing.


Kung magkakaroon pa rin ng pagkakataon na isilang,

pipiliin ko pa rin ang lupang sinilangan...kahit mahirap.

UNA'T HULI

Noong panahon na alam kong iisa tayo'y
hinaplos ko ang iyong mukha.
Wari'y alam mo na kung ano ang ibig ko.
Pinikit mo ang iyong mga mata
at unti-unti kong nilapit ang aking mukha.

Lumapat ang aking labi sa iyong labi.
Ito ang unang halik.
Bumilis ang tibok ng puso
at naramdaman ang daloy ng dugo.
Hindi ko napigilan at hinawakan ka sa likod,
ang tagiliran at hinaplos ang buhok.

Naamoy ko ang samyo ng paghinga,
at ng iyong balat. Palagay ko'y walang iba,
nag-iisa, at walang katulad.
Niyakap kita ng mahigpit.
Naramdaman ang lambot ng iyong dibdib
Walang iba, walang katulad.
Una't huli...

Una't huling yakap at halik.
Ikaw ang pinanalangin ko.
Sa napakahabang panahon, hiniling ko.
Ngayo'y akin ka'y hindi pa rin huminto.
Araw-araw ka pa ring hanap.
Araw-araw ka pa ring hinihiling.

Asahang mananahan sa puso.
Kailan ma'y hindi aalis sa isip.
Ikaw ang magiging gunita pagtanda.
Alaalang ihehele bago ipikit ang mga mata.
Ang taong mamahalin sa huling paghinga.

Ikaw ang una't huli...
Una't huli kong yakap at halik.
Una't huling taong nagpaalam ng pagmamahal.
Una't huling nagpatibok ng puso.
Una't huling mukhang sisilayan.
Una't huling taong gugustuhin.
Una't huling mamahalin.

ONE ART

Related Poem Content Details

BY ELIZABETH BISHOP

The art of losing isn’t hard to master; 

so many things seem filled with the intent 

to be lost that their loss is no disaster. 

Lose something every day. Accept the fluster 

of lost door keys, the hour badly spent. 

The art of losing isn’t hard to master. 

Then practice losing farther, losing faster: 

places, and names, and where it was you meant 

to travel. None of these will bring disaster. 

I lost my mother’s watch. And look! my last, or 

next-to-last, of three loved houses went. 

The art of losing isn’t hard to master. 

I lost two cities, lovely ones. And, vaster, 

some realms I owned, two rivers, a continent. 

I miss them, but it wasn’t a disaster. 

—Even losing you (the joking voice, a gesture 

I love) I shan’t have lied. It’s evident 

the art of losing’s not too hard to master 

though it may look like (Write it!) like disaster.

HANGAL

May kung anong saya kang nadarama.

Simula nang nakita mo siyang may bitbit na ngiti.

Ikaw nama'y nag-umit ng tingin.

Sa panlabas mo'y kunwa'y walang pakiramdam,

pero ang puso mo'y may ligayang kinamkam...

Kinukubli at kinakandili para mapanatiling masaya.

Nililihim mo ito kasi'y sinabihan kang saliwa.

Oo, saliwa dahil hindi ito tama.

Ngayong ikaw ay abot-agaw sa nararamdaman,

gagap ang pag-asang baka pwede naman

kaso alam mong hindi talaga agpang.

Kaya mag-isa kang muli't sa isang maliit,

masikip na kwartong walang makapag-aliw,

kundi ang sarili...

Hinahaplos ng iyong mga kamay

gahak na puso sa dibdib.

Walang magkakandili. Walang tatanggap.

Alam mo kasi na ito’y ilusyon.

Binuo ng isipan mula sa pagnanais.

Dito nagsimula ang hangal.

Nang-uumit ng tingin

palihim na ngumingiti.

Masaya na sa kanyang lihim.

LALIM NG GABI

Kung minsan iniisip ko,
kaya nga ba't hindi makatulog
dahil iniisip mo ako?
O sadyang paasa lang ang utak ko?

Habang mahimbing kang natutulog,
hinehele ko ang sarili.
Baka sakaling matulog
nang wala kang muli sa tabi.

Hanggang kailan kaya ganito?
Hanggang sa muli kitang makita
o kaya'y hanggang sa marinig ko
ang boses mong papawi ng lungkot ko.

PASUBALI

Nakakatakot. Nakakabahala.

Hindi ko maiwawaglit sa gunita

ang mga araw na wala ka.

Hindi ko makakayanang masaksihan

ang mundong walang dahilan at kulay.

Ang sabi nila’y, “tumindig!”

na para bang kay dali dali?

Hindi nila alam kung anong hinagpis

kung anong pait at kung anong sakit?

Napakadaling sabihin na “makakaya mo”

na “kalimutan” at “tanggapin”

at kung anong ka-eklatan para gumaan ang pakiramdam

Pero pucha naman! Naramdaman mo rin ba?

Naiintindihan mo ba? Sagutin mo ako!

Paano mo tatakasan ang gabing mag-isa ka na lang?

Sinanay ang sariling bago matulog ay magkayakap

Sinanay ang sariling nagbubulungan ng pagmamahalan

Sinanay ang sariling hawakan ang mga pangakong binitawan

na “ikaw at ako’y habambuhay na magkasama.”

Kaya nga sinasabi nila na ang mga salita ay binibitiwan

dahil kasabay nito ang pangakong maaring pwede ka ring bitiwan.

Kaya huwag kang umasa. 

Kung salita nga binibitiwan, ikaw pa kaya?

Bahala na. Ikakahon ko na lang ang pagmamahal.

HINDI ANG PAG-IBIG KO

Nalaman ko na gusto kita,
simula nang masilayan ka.

Nalaman kong mahal kita,
nang naramdaman kong 
hindi ko kayang hindi ka makita.

Ikaw lang ang sinisinta
pinapangarap at iniibig.
Ang babaeng nagbibigay lunggati
kahit ang mga mata'y gising.

Ikaw lang ang iniibig.
Ang taong tanging gustong makapiling,
makasaksi ng taing bituin, at tala sa gabi,
habang nakahimlay at magkatabi.

Sa pagtanda'y iyong asahan,
parati ka pa ring liligawan.
Hihingi ng tawad sa mga kasalanan,
yayapusin at pagsisilbihan,
magkukwentuhan kahit saan,
kakain ng walang kabusugan,
tatawa ng malakas na parang walang bukas,
papawiin ang kapanglawan,
at susubuking magdala ng kasiyahan.

Di bale'y pipilitin kong maging malakas
para hanggang sa huli'y tayong dalawa.
Ang pangalan mo ang siyang huling sasambitin
ang iyong mga mukha ang huling sisilayan,
ang iyong balat na masamyo ang huling aamuyin,
ang iyong buhok ang huling hahaplusin,
ang iyong lumiit na katawan ang siyang huling yayakapin,
ang malambot na mga labi ang huling hahagkan,
ang kamay mo ang huling hahawakan,
at ang pagmamahal mo ang huling mananahan...

dito....

sa masilakbong puso...
na kung malipol ma'y dahil sa katandaan...

unti-unting mamamatay...
titigil...
maglalaho.

pero tandaan mo...

hindi ang pag-ibig ko.