PAGYAKAP

Noong bata pa ako

Pinangarap kong agad na lumaki

Pinangarap kong agad na tumanda

Kasi sabi ko mukhang masaya

Nauunawaan ang halos lahat

Kung bakit ganito, kung bakit ganyan.

Kaya naisipan kong magtanong

Binuksan ang isipan

Natutunan ang magbilang

Isa, dalawa, tatlo, apat….

Pagkatapos ay natutunan ko ring magsulat….

Ngunit naibulong sa sarili, “mukhang hindi pa ito sapat.”

Sinubukan kong buksan ang mga pahina

Pinilit maunawaan ang mga salitang binubuo ng mga letra

Hanggang sa natutunan ko na rin ang magbasa!

Kasabay nito ako’y tinuruan ng ina at ng ama,

Manalangin kung ako’y may hihilingin

Ibulong ko raw sa itaas at ipagkakaloob rin.

Maghintay kahit na matagal

Maging matatag kahit na nahihirapan

Dahil pasasaan pa’t ang lahat ng hirap

May mga mabuting bungang katapat.

Nabuo na ang pag-asa

Na kaya kong harapin ang mundo

Nang walang halong takot at pag-iimbot.

Pero alam mo, akala ko lang pala iyon….

Dahil bata pa ako noon….

Nang ako’y tumatanda,

Nalaman kong may mga bagay na hindi mabisa

Pagbilang, pagsulat, at pagbasa’y hindi sapat.

Dahil kung may higit pa na dapat malaman

Hindi lang pala sa utak ang dapat na lagyan.

Kundi pati puso’y dapat may laman ng pagmamahal.

Hindi ka makakatakas sa nakaraan…

Kung hindi walang pagtanggap.

Walang pagyakap.

Walang tuldok.

Walang pagtatapos.

Walang esensya ang matematika kung walang pakahulugan…

Nalaman kong kahit na sabihin kong…

Isang milyong beses akong nasaktan

Hindi iyon sasapat para mailarawan

Kung ano ang tunay na karanasan at naramdaman.

Kung paanong nadurog ang puso kapag nahihirapan

At kung gaano rin ako naging maligaya simula ng masilayan ka!

Hindi sapat ang magbilang…

Dahil kung may higit pa na dapat malaman

Hindi lang pala sa utak ang dapat na lagyan.

Kundi pati puso’y dapat may laman ng pagtanggap.

Hindi ka makakatakas sa nakaraan…

Kung walang pagtanggap.

Kung walang pagyakap.

Yung pagyakap at pagtanggap nang pinag

tagpi-tagping madilim na nakaraan.

Kung walang pagtutuldok

at walang pagtatapos.

Dapat na hawiin ang takot sa puso.

Subukan ang paglukso!

Huwag kang magpapako!

Gumising ka at may dahil may bukas!

Gumawa ka ng sarili mong bakas!

BAKIT MAHAL KITA KAYSA I LOVE YOU

Gamitin mo ang salitang "Mahal kita" sabi ng isa sa mga prof ng Sikopil. Oo. Kasi mas may impact ito kapag ginamit mo kaysa sa salitang "I love you." Pansinin na nauuna ang "I" sa "you." Ako muna bago ikaw...pero pansinin mo 'to...

Kapag sinabing "Mahal kita," nasaan ang ako?
Wala, di ba? Kasi kapag mahal kita, ikaw lang. Walang "ako" muna. Ikaw muna bago ako o kung minsan wala na nga eh. 💓💗

[And yes, masentimyento ang Pinoy kaya ganito siguro. PERO mas maganda ang pagmamahal na hindi nakadepende sa mahal mo.] ☺💓💗🙏

#BakitMahalKita #BesOh #GeneralPublic #TakeNote #SirYacatStyle

From Riyan's account

LIHAM PARA SA TAO

Dear Tao,

Ang Psych majors, mga sugatan rin yan. Mga taong tumutulong na hindi na iniinda kung minsan ang problema nila. Kaya nga minsan masakit na masabihan ka na "psych major ka pa naman!' Di ba?

May mga pagkakataon rin naman minsan na napapakita namin ang kahinaan namin dahil tao kami. Nag-aaral ng "human behavior" pero hindi ibig sabihin na may shield kami sa mga problema. Masheket din minsan. Charot! :D Kung minsan hanggang 'crying shoulder' na lang kami o 'bridge' eh. Minsan sarap i-burn ng bridge, bes tapos ikaw sasalo sa kanya. Charot!

Pero totoo, sa dami ng problems na hinahandle natin, kung minsan di ba hirap naman ipakita na may problema ka rin kasi nga "Psych major ka". Sinusubukan mong solusyonan ang sarili mong problema habang tinutulungan mo rin ang ibang tao. Masaya naman ang ganon sa totoo lang pero sana bigyan niyo rin kami ng pagkakataon na maging tao minsan...na sana maaari kayong gumalaw ng malaya dahil hindi naman sa lahat ng pagkakataon ay inuusisa namin kayo. Minsan gusto lang naming maging masaya. Yung normal. Kapag kausap namin kayo, gusto namin na kausap kayo. Walang halong pagmamasid o kung ano. Minsan ganun lang naman kami kababaw.

Kailangan namin ng kaibigan. Kailangan ka rin namin.

Hindi rin ibig sabihin na tahimik kami ay nasa "loob ang kulo" namin. Kung minsan nakagisnan na rin ng ilan sa amin ang maging tahimik o makinig kaysa ang magkwento. Kung minsan mapili rin sa tao pero hindi porket hindi ka kinakausap ay may problema kami sa'yo. :)

Hindi rin ibig sabihin na hindi ka namin pinatulan ay talo na kami sa diskurso. Kung minsan sa naranasan namin alam na rin namin kung kailan tatahimik at hindi na lang iimik dahil may ilang tao na hindi na rin dapat pang pag aksayahan ng panahon. Huwag mo kaming pag-isipan na mahina dahil iba ang mahina sa inaalam ang sitwasyon at ayaw nang makipag talo. Sa ilang mga pagkakataon, ang gusto lang talaga namin ay katahimikan. Please.

Mga simpleng tao lang kami na kung minsan pinipiling manahan sa sariling mundo at gusto makiisa sa mga taong kapalagayan na rin ng loob, tulad mo.

Lubos na nagmamahal,

#PioneerNaNagtuturo

Pinto Art Museum, Antipolo City
Naalala ko lang ito. 

ANG BAYANING WALANG REBULTO

Ngayon ay araw ng paggunita ng mga yumaong bayani. Para sa akin ito ay paggunita na rin ng mga bayaning saklaw ng sarili kong kahulugan. Hayaan mo ako sa sariling mundo ko at masabi ko sa iyo na minsan may kilala akong naging isang bayani.

Ano ba ang “bayani”? Ito ba ang mga taong tipong kailangan barilin sa Luneta? Nagsakripisyo ng buhay para sa ikabubuti ng lahat? Ito ba yung mga taong nakakalimutan ang sarili at inuuna ang iba? Mga taong may istatwa at nakabandera ang pangalan sa ilang mga kalye sa bansa? Ito ba ang mga taong may kahinaan pero pinilit maging malakas para sa’yo? Para sa atin?

Gusto kong batiin ang mga taong buhay at naging bayani. Mga taong nagluwal sa atin at nag-alaga. Mga bayaning dahilan kung bakit may pagkain ka sa hapag, may damit kang sinusuot, kung bakit ka dumarating sa paroroonan mo, sumisigaw at nagsasalita nang madinig ang karunungan, mga bayani sa iba’t-ibang paraan at iba’t-ibang larangan o kahit wala pang larangan.

Sila ang mga bayaning walang pangalan. Mga bayaning nandiyan sa piling mo pero hindi mo namamalayan o kung minsan ikaw!

Minsan may isang bayani at gusto kong humingi ng tawad.

Hindi kita patatayuan ng rebulto. Hindi ka makikilala ng lahat ng tao sa mabuting ginagawa mo dahil walang media na nakasubaybay o nanonood sa’yo. Walang nakakaalam ng pagdurusa mo kundi mga malapit sa’yo. Hindi ka man nakapagsulat ng maraming libro o nakaimbento ng isang makinaryang liligtas ng lahat, gusto ko pa ring batiin ka ng ‘mabuhay’ at ‘salamat’! Salamat at nag-aalay ka ng bahagi ng pagkatao mo para sa lahat, kahit hindi man nila alam o hindi man nila gustong malaman.

Bayani ka sa ilang mga bagay, sa maliliit na bagay at nagbibigay ng kakaunting tagumpay. Hindi man ito malakas para sa malalaking tao at maingay na mundo kundi malakas sa mga maliliit na mundo ng mga taong mahal mo. Salamat at patuloy kang nagbibigay ligaya.

Hindi kita patatayuan ng rebulto at malamang sa malamang hindi ka mababanggit sa kasaysayan, sa mga aklat sa Pinas o sa alin mang bahagi ng mundo. hindi ko man mababanggit ang pangalan mo ngayon o iuusal sa tuwing ako’y matutulog. Pero alam mo? May isang taong makakaalala ng kwento mo na minsan may isang bayani…at ikaw iyon.

Pasensiya ka na at hindi ko naaalala ang mga panahong parati kang nandiyan sa tabi ko pero kailan lang nauntog ako at naisip ko ang ginawa mo.

Ayokong gamitin ang salitang “sakripisyo” para ilarawan ang ginagawa mo, bagkus gagamitin ko ang salitang “pagmamahal at pagbibigay” dahil kapag mahal mo, hindi mo kailangan ang salitang sakripisyo na animo’y isang parusang nagmahal ka ng tulad ko o tulad namin. Nakikita ko ang ngiti sa paggawa mo. Nakikita kong mahal mo ako. Nakikita kong may pagmamahal sa ginagawa mo.

Pasensiya na at hindi ko kayang pagawan ka ng rebulto pero gusto kong sabihin sa’yo na nakatatak ka sa isip ko at sa isipan ng mga nagmamahal sa’yo na kahit pumanaw ka, mabubuhay ka sa aming alaala at gunita… na malaya kang gumagalaw sa aming puso’t isipan. Pasensiya ka na at kung minsan hindi ko naibabalik sa’yo ang pagmamahal na ibinibigay mo dahil pakiramdam ko kahit isang milyong beses ko man lagyan ng numero para masabi ko kung gaano ka kahalaga…alam kong hindi ito sasapat.

Patawarin mo ako dahil hindi kita kayang pagawan ng rebulto! Pero asahan mo na hindi tulad ng rebulto na maaaring mawasak, sa akin ay mabubuhay ka hangga’t humihinga ako. Alam ko ang kwento mo, mula sa paghinga, paggalaw, at pag-utot mo! Kung gaano ka nasaktan noon dahil nagmahal ka pero hindi mo itinuring na sakripisyo! Kung gaano ka naging masaya kahit na kung minsan ikaw lang ang nakakaalam… na ako na noon ay masyadong naging abala sa sarili. Patawarin mo ako dahil hindi ko naibalik ang mahigpit na yakap o hindi ko man naibalik ang matamis na ngiti na alam kong inaabangan mo sa tuwing magkikita tayo! Pasensiya na at masyado akong naging abala sa sarili ko!

Kaya nais kong sabihin ngayon, bago pa mahuli ang lahat na naging maligaya ako. Totoo at alam kong may ililigaya pa ako. Hindi ka man naging kasing martyr ni Gat Rizal at nailathala sa anumang pahina sa Pinas, babatiin pa rin kita. Minsan ka rin namang namatay, hindi man sa pisikal pero pinili mong mabuhay at lumaban. Yung tipong minsan ikaw lang ang lumalaban. Yung tipong minsan wala kang kahati sa tagumpay…pero nabuhay ka at patuloy pa rin na nagmamahal at hindi mo ako sinukuan! Hindi mo kami sinukuan! Hindi mo pinagkait na minsan may isang nilalang…na minsan may isang bayaning walang pangalan…walang rebulto.

Kaya gusto kong sabihin na maligaya ako dahil nandiyan ka pa rin. Hindi ka man naging kasing martyr ni Gat Rizal at nailathala sa anumang pahina sa Pinas, babatiin pa rin kita…dahil alam kong minsan may isang naging bayani…

at ikaw iyon!

[Sa mga bayaning walang pangalan at rebulto mula sa iba’t-ibang antas ng buhay.]

Larawan ng mga Magulang ko. Ako si Riyan.

KULANG KAPAG WALA KA

"Ganito ang puso ko, kapag wala ka."  💔💔😭

Sito Longges

SA'YO NAKALAAN

"Saan man ako mapadpad,
ano mang tanawin ang masilayan,
ang pintig ng puso'y
sa'yo pa rin nakalaan." 💓

Sito Longges

BABALIK PA RIN, SA'YO.

Para sa'yo,

Sa dinami-rami na ng napuntahan ko ngayon. Masasabi kong sapat na. Pinangarap ko lang naman iyon na hindi ko inaasahang matutupad agad.

Mas gusto ko na lang ngayon na mas tumagal pa ang panahon na magkasama tayong dalawa. Parang pinupunit ang dibdib ko sa t'wing magpapaalam ako sa'yo.

Nasanay kasi tayong palaging magkasama. Kaya mahirap kapag walang masyadong oras para sa atin dalawa. Mas gusto ko ngayon na mas makasama kita.

Hindi dahil sa nakuha ko na ang gusto ko na trabaho kundi napatunayan ko rin na mas matimbang kung binibigyan kita ng oras. Ikaw lang ang nakakapagpawala ng init ng ulo, nakakapawi ng lungkot at pagod, at higit sa lahat ikaw lang ang nagbibigay ng dahilan kung bakit gusto ko pang gumising araw-araw.

Paano akong gigising? Kung alam kong habang tumatagal, unti-unti na akong nawawalan ng panahon sa'yo? Paano akong magiging malakas kung alam kong nalulungkot ka kapag hindi tayo magkasama?

Pero babawi ako. Hintayin mo ako. Siyam na taon laban sa ilang buwan pa lang naman na hindi tayo parating nagsasama di ba? Hindi mo man 'to mabasa. Gusto ko lang sabihin sa'yo na...

Huwag kang mag-alala. Ikaw lang.

Nagmamahal,

Sito Longges